اگر خوب دنیا و روزگار را  باور دارید بخوانید و الا کاملا خصوصی است.
 حال که این می نگارم خواستم اعتراض بنویسم و بنالم. خواستم بگویم من هم گریه می کنم. خواستم بگویم من هم کم می آورم. من هم آدمم. راستش نوشتم ولی خط گرفتم. نمی خواهم انرژی کسانی که مرا دعوت به مثبت اندیشی کرده اند هدر دهم. خدا کند این حس مسئولیت باشد. این نوید را به خویش می دهم که نسبتا با خودم صادقم. صادقانه، بدبختانه در بدیه بدی ها تامل می کنم ولی مطمئنم در خوبیه خوبی ها تردیدی ندارم. دست کم آنها را برای خود بکار می بندم. دنیا پر از نیکی است. من آنها را نمی یابم. معلوم است چون زحمت جستن به خود نمی دهم. خدا را با تمام وجود باور دارم و در قبال او هم احساس مسئولیت می کنم. فردا از من خواهد پرسید: آیا همانگونه بودی که من می خواستم؟ چه پاسخی بدهم؟ قطعا آن زمان به معنای کامل شرمساری پی خواهم برد. دنیا پر از نیکی است. فکر کنم به دنیا و موجودات آن نگاهی خاص دارم. فکر می کنم همه موجودات عالم مرا نظاره می کنند و نگهبانی. پس اگر پیروز نباشم آنها را غمین و اگر باشم، شادمان خواهم کرد و آن هم بسیار. دنیا پر از نیکی است. نمی بایست اجازه دهم زندگیم جای رویش علفهای هرز باشد. آگاهم که داشتن بوستان نیازمند باغبان است و باغبان، بسیار کوشا. از باغبان الهام می گیرم. مانند او علفهای هرز را می خوشکانم و زندگیم را آکنده از عطر گل و میوه های باغش را برای سهیم کردن دیگران در لذتم به آنها عرضه می کنم. به راستی که چه کیفی دارد لذت جمعی. دنیا پر از نیکی است. دنیا پر از نیکی است. قبلا نمی دانستم آهنگ غمگین را کی گوش سپارم. نمی خواستم در زمان غم باشد چون فکر می کردم آن را تشدید می کند. می خواستم در زمان شادی باشد که آن را خنثی کند، اما نمی شد. پس آهنگ غمگین به کنار رفت و در فهرست بدها جای گرفت. شبی وقت غم گوش سپردم. شگفت از اینکه چه خوب تسکین می دهد. گریه هم باشد که چه بهتر. نمی دانستم خوب است چون زحمت جستجو و امتحان به خود نداده بودم. به همین سادگی. تمام دنیا همین است. حالا که اینگونه به دنیا می نگرم، چیز بدی به چشمم نمی خورد. هم گذشته خوب بوده و هم حال و آینده.
  در خلوت نالیدن و گریستن برای من عیب به شمار می رفت چه برسد به آشکارا. ولی حالا می دانم که در نهان واجب است اما به عیان شرط دارد و آن این است که شریکان هم گریه و ناله را از حسن روزگار بدانند نه از بدی آن.