منصور دوانیقی از خلفای سفاک و بیرحم عباسی بود که دستش را به خون ابومسلم خراسانی آلوده کرد و نام ننگی در تاریخ بر جای گذاشت. او علاوه بر این صفات ناپسند پول دوست و خسیس بود و تا جایی که می توانست بر ثروت و مال و منال خویش می‌افزود.
 جالب اینجاست که منصور با وجود صفات نکوهیده خود را عادل و بخشنده و دست و دلباز می‌دانست و به این موارد افتخار می‌کرد. یک روز ضیافت نهاری راه انداخته بود و دوستان و اقوامش را که بعضا از اعراب صحرا نورد بودند به نزد خود دعوت نموده بود.
 بعد از پایان نهار منصور سخنرانی کوتاهی کرد و شمه ای از کارهایی را که انجام داده بود برای حاضران بر شمرد تا ایشان او را سپاس گذارند، منصور در پایان سخنان خویش گفت:
 ای مردم دیدید که چگونه نا عباسیان توانستیم شر طاغوت (شیطان) بنی امیه را از سر مردم کم نموده و آنها را از ایشان نجات بخشیم!
 یکی از همان اعراب ساده باده نشین از جای خود برخواست و در حالیکه رو به جانب جانب منصور می‌نمود گفت: خلیفه به سلامت باشد، خداوند عادل و رحیم و بخشنده است و هیچ گاه روا نمی‌بیند که در آن واحد دو طاغوت و شیطان را بر سر مسمانان مسلط سازد!!