نظام مردم سالار
من در مملکتی اسلامی که مذهب رسمی آن مذهب شیعه است زندگی می کنم. پایه حاکمیت کشور من بر اساس اصول دموکراسی بنا نهاده شده و هرکس می تواند با اتکا به آرای مردم ریاست حکومت را در دست گیرد. حکومت دارای سه رکن اساسی می باشد که به سه قوه مشهور هستند. 1-قوه مجریه 2-قوه مقننه 3-قوه قضائیه. در هر یک از این قوا شخصی در صدر آن ریاست می کند. یکی از امتیازهای مثبتی که برای جلوگیری از سوء استفاده افراد پرقدرت از حکومت در این نظام(سیستم) وجود دارد این است که هر یک از این قوا به طور مجزا به فعالیت می پردازند و هیچگونه دخالتی از یک قوه در کار دیگری نمی شود. شخصی در راس حکومت قرار دارد که ریاست تمام قوا را بر عهده دارد که رهبر نامیده می شود. به علاوه رهبر فرماندهی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را نیز بر عهده دارد. سپاه پاسداران نیرویی است که توسط هیچیک از سران سه قوه کنترل نمی شود و همانگونه که از اسم آن برمی آید وظیفه دفاع از انقلاب اسلامی را بر عهده دارد و نیرویی مسلح محسوب می شود.

رسانه
در کشور من سازمانی به نام صدا و سیما وجود دارد که رئیس آن از طرف رهبر معین می شود. وظیفه این سازمان انجام امور رسانه ای از جمله نشر اخبار و اطلاع رسانی می باشد که غربی ها نام اینگونه سازمان ها را MEDIA گذاشته اند. اخبار در این رسانه بدون سانسور و محدودیت منعکس می شود و البته این رسانه متعلق به عموم مردم و ملی است و هر فرد می تواند دیدگاههای خود را بطور آزادانه ارائه کند. و به موجب این رسانه است که ایران ملتی کاملا آگاه و آزاداندیش دارد. شایان ذکر است تاکنون در این کشور کسی توان انجام تمام وظایف این سازمان را در خود نیافته است و به طبع هیچ رسانه خصوصی نیز اینجا وجود ندارد. (من از دوستانم که از دوستانشان شنیده اند متوجه شدم شبکه ای متعل به سیلویو برلوسکونی نخست وزیر پیشین ایتالیا بنامRAI در آنجا وجود دارد که به رواج و اشاعه ابتذال در آن جامعه می پردازد. گویا نام اینگونه شبکه ها رسانه خصوصی است و همان بهتر که ما نداریم!)

آزادی بیان
حکومت جمهوری اسلامی، حکومت دلخواه مردم ایران است؛ با این وجود سران مملکت به اصل آزادی بیان کاملا واقف هستند و هیچگاه از پیاده کردن این مهم عدول نکرده اند. به طوری که عموم مردم می توانند نظرات و انتقادات خود را حتی نسبت به اصل نظام آزادانه بیان کند. این در حالی است که این مطلب در ممالک مدعی آزادی بیان بویژه آمریکا اصلا وجود ندارد و کوچکترین نقادی به شدیدترین شکل سرکوب خواهد شد. یادآوری اعمال دول غربی و سرکوب منتقدین و پژوهشگران مسئله هلوکاست می تواند مقایسه خوبی برای درک نعمت آزادی بیان در ایران باشد.

اینترنت
یکی از موهباتی که خدای تبارک و تعالی برای من و جوانان این مرز و بوم قائل شده است، حکومت رو به جلو و خیرخواه است. این حکومت برای تبادل فرهنگی میان ملل مختلف (البته این مبادله یکطرفه است و باید در آن بازنگری کرد، چون سایر ملل در فرهنگ خویش چیزی برای مبادله با ما ندارند و اصولا فرهنگ غنی ما کمبودی را در خود احساس نمی کند) راههایی را تعبیه کرده است که از جمله آنها می توان اینترنت را نام برد. در این دهکده جهانی همه می توانند آزادانه و خارج از هر کنترلی در مورد همه چیز فعالیت داشته باشند و دسترسی آن هم بدون محدودیت برای عموم آزاد است. البته باید گفت حکومت دسترسی به تعدادی از شبکه های مستهجن و منافی اخلاق آن هم به خواست خود مردم، را محدود کرده است؛ بطوری که اگر این کار را انجام ندهند از سوی ملت مواخذه خواهند شد و باید پاسخگو باشند.

حقوق زنان
پرداختن به این موضوع شاید برای هموطنان من کمی عجیب به نظر برسد زیرا هم آنها و هم زمامداران مملکت زن و مرد را یکی می دانند و بیان تبعیض جنسیتی برای ایشان گنگ و غیر قابل حس است. در این باب و برای فهم و درک این موضوع باید به سوء استفاده های ج+نسی که غربی ها بویژه آمریکا برای بهره برداری های اقتصادی از زنان می کنند اشاره کرد.

حقوق اقلیت های مذهبی
اگرچه مذهب اکثر مردم ایران شیعه جعفری است اما پیروان سایر ادیان و مذاهب در این مملکت دارای حقوق مساوی نسبت به اکثریت جامعه خویش هستند. آنها آزدانه و بدون هیچ مشکلی به انجام امور دینی خود می پردازند. گاهی اوقات که به یاد تبعیضات دینی ونژادی در کشورهای غربی بویژه آمریکا و اینکه چگونه حتی برای نوع پوشش پیروان سایر ادیان مشکل تراشی می کنند، می افتم؛ به شدت احساس فخر و شرم توام می کنم و می گویم چرا ما داریم و آنها نباید داشته باشند؟!

نظام آموزش و پرورش
شیرین ترین خاطرات زندگی من تا کنون متعلق به دوره تحصیلم می باشد. من به خودی خود هیچگونه استعداد و علاقه ای در هیچ درس و علمی نداشتم، اما نظام قدرتمند و کارشناسانه آموزش و پرورش جمهوری اسلامی اجازه انحراف را به من نمی داد گویی می خواستند خوشبختی را به زور به من بدهند. واقعا شانس آوردم که منحرف نشدم! نمی دانم کسانی امثال من که مدیون این نظام و برکات آن می باشند چرا فکر آبادگری کشورهای غربی را در سر می پرورانند. شاید به خاطر اخلاقی که در مدارس آموخته اند، دلشان برای آنها می سوزد. شاید هم ناآبادی در این کشور نیافته اند. غربی ها بویژه آمریکایی ها نیز به استعداد ذاتی ایرانیان در سالهای اخیر پی برده اند و به خیال خام خود به استعمار نخبگان این کشور می پردازند، اما هیچگاه این فکر به مخیله شان خطور هم نکرده که اگر این ایرانیان خاک آنجا را ترک کنند، به کجا باید روی آورند!

اقتصاد
در معدلات جهانی امروز، نفت می تواند نقشی اساسی در وزن طرفین معادله ایفا می کند. ایران سومین کشور نفت خیز جهان است منتها اقتصاد آن کوچکترین اتکایی به نفت ندارد انگار اصلا نفت نداریم. البته باید گفت در برخی موارد برای رفع کاستی و تسریع در اجرای پروژه های عمرانی از درآمد آن استفاده می کنیم. اما اگر دولتمردان کشور از درآمد نفت برای سیر کردن شکم ملل محتاج دور و نزدیک استفاده می کنند چه کار نیکو و پسندیده ای انجام می دهند. شاید بتوان این منبع درآمد یعنی نفت را بیت الثواب نیز نامید. باشد که در بهشت باغ های انبوهی از آن ایرانیان شود.
علاوه بر این سرمایه داران اجنبی و خودی همواره بر وجود امنیت در سرمایه گذاری در جمهوری اسلامی ایران صحه گذاشته اند؛ که سرازیر شدن سرمایه های خارجی بویژه در شرایط کنونی گواه این مدعاست.

پیشرفت و توسعه
ملت ایران بعد از انقلاب اسلامی شاهد پیشرفت های عظیم در فن آوری یا بقول آنها تکنولوژی بوده اند که سرآمد آنها فن آوری انرژی هسته ای است. ملت فهیم و علیم ایران بعد از پیمودن راه ها و رسیدن به قله های ترقی آن هم یکی پس از دیگری هم اکنون برای رسیدن به رفاه و آرامش فقط کمبود انرژی هسته ای را احساس می کنند. خوشبختانه دول خدمتگذار جمهوری اسلامی نیز در پاسخ به این ندای ملت بانگ لبیک سر داده و با استحکام هر چه بیشتر در رساندن ملت به آمال و اهدافشان گام بر می دارد.

و هزاران دیگر که قلم یارای نوشتن آن را ندارد...
انصاف هم نیک خصلتی است!!!